ခ်စ္သူ.... ကိုယ္အခု ရင္သက္ရႈေမာဖြယ္ ျမင္းကြင္းတစ္ခု ျမင္ေနရတယ္ အသားျဖဴ၂ ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ ကိုယ္က အသားဝါ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မိခင္ဘာသားစကားလို နားမလည္ႏိုင္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ သင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရယ္... ကို အခု စာသင္ခန္းမွာ ထိုင္ေနတယ္ ထိုင္ေနေပမယ့္ ကို မင္းကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနတယ္ တကယ္ေတာ့ အတန္းထဲက ေခ်ာလွတဲ့ ရုရွားမေလးေတြရဲ႔ အလွတရား ခ်စ္သူကို ေျခဖ်ားေတာင္ မမွီပါဘူး... လြမ္းလြန္းလို႔ ေခါင္းေလး ညာဖက္အလွည့္ ကိုယ္ေျပာခဲတဲ့ ျမင္ကြင္း ကမၻာေက်ာ္ ပန္းခ်ီကားေတာင္ မမွီႏိုင္တဲ့ သဘာဝ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ကို ၾကည့္ေနတဲ့ ျပတင္းေပါက္ကေန ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနတယ္... အိုေဟာင္းေနျပီျဖစ္တဲ့ ကမၻာၾကီးနဲ႔ အျပိဳင္ အိုေဟာင္းေနတဲ့ ေခါင္မိုး သူ႔နားမွာ ေႏြဒဏ္၊မိုးဒဏ္၊ေဆာင္းဒဏ္ ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံတြန္းလွန္ရင္း အခုလဲ သဘာဝရဲဲ႔ တိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ သူ႔ခႏၶာကို္ယ္မွာ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ ရြက္လွေလးေတြ အဝါရင့္ေရာင္ သန္းေနခဲ့ျပီ.... ူ ႏူးညံ့တဲ့ ေဆာင္းဦးေလေလး တစ္ခ်က္အေဝွ႔ လြမ္းလြန္းလို႔ ေၾကြလုဆဲဆဲ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေလးလို ရြက္ဝါေလးေတြကလဲ ယိုးတိုးယိမ္းယိုင္... မင္းအလွတရားေအာက္မွာ ေၾကြက်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားလိုပဲ သစ္အိုပင္ေအာက္မွာလဲ ေၾကြႏွင့္ျပီး ရြက္ဝါေတြကအျပည့္... ခ်စ္သူေရ....မင္းကို ကို သိပ္လြမ္းတယ္... 'လြမ္း'တယ္ဆိုတဲ့ စာေလးစအေရး ရြက္ဝါေလးတစ္ရြက္ ေလဟုန္စီးျပီး တိတ္တဆိတ္ ခုန္ဆင္းသြားတယ္ ဘာေၾကာင့္ ေၾကြတာလဲ...ကို ေမးေတာ့ ကိုယ့္ ႏွလံုးသား တုန္ခါတဲ့ လိႈင္းေတြေၾကာင့္တဲ့...... ကို...အရမ္းဝမ္းနဲသြားတယ္္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ အရာအားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲ ရွင္သန္ေစခ်င္တယ္... အခုေတာ့...သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္ကို ဆံုးရံႈးလိုက္ရျပီ... ဝမ္းနဲစရာေတြရဲဲ႔ အဆံုးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြရွိတယ္လို႔လဲ သစ္ရြက္ေလးက ေျပာသြားခဲ့ေသးတယ္... သစ္အိုပင္ၾကီးက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို ၾကည့္ျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ ဘာလို႔လဲဆိုတာ ကို သိတယ္... ကို ခ်စ္သူနဲ႔ ေဝးလို႔ လြမ္းေနရေပမယ့္ တစ္ေန႔ ျပန္ဆံုၾကမွာေလ... သစ္အိုပင္ၾကီးကေတာ့ သူ႔ႏွလံုးသားအိမ္အိုေလးကေန ထြက္ခြါသြားတဲ့ သစ္ရြက္အိုေလးေတြကို ျပန္္မရႏိုင္သလို အသစ္သစ္ေတြကိုလဲ ဆံုးရံႈးရဦးမွာဆိုေတာ့ .... ေၾကကြဲေနရွာတာေပါ့..... ဒါေပမယ့္.... ကိုယ့္ရဲ႔ ႏွလံုးသား သစ္အိုပင္ေလးက အခ်စ္သစ္ရြက္ေလးေတြကေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ ျပန္ဆံုမယ့္ ရက္ေတြကို ေစာင့္စားရင္း... ခ်စ္သူအတြက္ အျမဲတမ္း ရွင္သန္ေနလ်က္ပါ...
No comments:
Post a Comment
မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ....